KRALENDIJK – Het wordt steeds duidelijker dat politieke partij M21 de stille architect is achter het vertrek van gedeputeerden Nina den Heyer en Anjelica Cicilia. Wat aanvankelijk leek op een onverwacht opstappen, blijkt nu het gevolg van politieke druk — subtiel uitgevoerd, maar onmiskenbaar gestuurd.
De spanningen binnen de coalitie waren al langer zichtbaar. M21 voelde zich ondergewaardeerd, zeker met het oog op de verkiezingen van 2027. Dat de partij zich genoodzaakt voelde een verklaring af te geven, toont aan dat ook intern werd beseft dat de gang van zaken om uitleg vroeg. Maar wie de verklaring leest, treft vooral een ‘woordensalade’ van principes, kernwaarden en nobele doelen — zonder enige toelichting of rekenschap over het eigen handelen.
Zo beroept M21 zich op integriteit, gelijkheid, sociale rechtvaardigheid en ethisch leiderschap. Maar als diezelfde partij verantwoordelijk is voor het vertrek van twee van de meest effectieve gedeputeerden van de regenboogcoalitie, dan handelen haar leiders in strijd met wat ze verkondigen. Geen transparantie, geen openheid, geen rekenschap. Mooie woorden blijken dan iets heel anders dan moreel leiderschap.
De PDB komt er niet beter vanaf. Fractieleider Rolanda Helburg-Makaai — volgens geruchten zelf kandidaat-gedeputeerde — uit in haar persverklaring ook lippendienst aan stabiliteit en bestuurlijke continuïteit. Maar in tegenstelling tot M21, had de PDB weinig keus. Zonder M21 viel de coalitie, en dus gingen vakgedeputeerden Den Heyer en Cicilia overboord. Niet uit overtuiging, maar uit politieke overlevingsdrift.
Wat zich de afgelopen dagen op Bonaire heeft afgespeeld, is een van de diepste dalen in de politieke geschiedenis van het eiland. Niet woorden of ronkende persverklaringen tonen waar een partij voor staat — daden doen dat. En precies dáár wringt het pijnlijk bij M21.
